tentoonstellingsbedenkingen

Geachte

Moge geluk en een goede gezondheid steeds een deel op uw weg zijn.

Eerst wou ik alles een weekje laten bezinken. 25 jaar dag en nacht, trainen, studeren, mensen bijstaan. Soms als ik wat tijd overhad zat ik te tekenen. Niet omdat ik er ooit iets mee wilde doen, maar omdat ik het heel graag deed. Lachend noemde ik het dan steeds mijn stok achter de deur. Met het gedacht als ik een oud en versleten strijdros geworden was, me dan meer te wijden aan het tekenen. Romantische gedachten. Van mijn jeugd af hoorde ik mensen zeggen, “jij kunt wel, jij zou moeten tentoonstellen, enz. de mensen menden het echt wel. Maar ik hield de boot af. Tot ongenoegen van vele mensen in mijn leven. Als ik hun probeerde uit te leggen dat ik kan tekenen, maar dat echt tekenen, iets anders is. Ah, ik kon wel wat moois tekenen en met wat trucs het geheel redelijk te laten worden. Maar steeds hield ik me voor oog wat ik ooit gezien en geleerd had. Als 12 jarige liep ik 1 ½ jaar tekenacademie. Daar zag ik mensen met talent. En die hadden geen slag van kans op de markt. Het kunstwereldje laat soms kunst terzijde liggen voor andere soorten kunst die alleen een insider verstaat, of nog zin heeft. ah ik snapte het wel, alles heeft een uitleg. Maar soms vraag ik me dan nog af waar de kunst in te vinden is. Sommige dingen gaan mijn pet te boven blijkbaar. zo hield ik me teruggetrokken op dat punt. Ongeacht wat men ook zei of beweerde.

En tijd terug, tijdens een revalidatie periode, was ik aan het experimenteren met plakken, en daar rinkelde de bel. Ik maakte iets mooi. Let wel ik weet ook dat schoonheid in het og ligt van degene die kijkt. Maar het was anders. niet dat ik dan dacht aan meer. Ik genoot van mijn nieuwe ingeslagen weg zonder er al te veel bij stil te staan.

Zovele mensen kwamen in mijn leven en verkondigden dat ze het in handen zouden nemen. Niemand bewoog meer dan zijn mond. Ik wist van mezelf dat ik er nooit in staat toe zou zijn om zelf ermee naar buiten te gaan. Het is een keuze, maar ook een deel onvermogen om die weg in te slaan.

De mensen rondom mij dreven het tot den top, tot ik toegaf, en zij namen het in handen. Als ik terugkijk naar die periode zie ik al die mensen die in me geloven, me steunen, van me houden voor wie ik ben en niet ben. En daadwerkelijk slaagden ze allen erin een deeltje aan het geheel toe te voegen. De drijvende spil was Sofie. Zij legde contacten, maakte afspraken, en duizend andere dingen. En opeens was het moment daar. Men kwam kijken naar wat ik deed, en of het een deel zou kunnen worden van een kunstenaarscollectief.

Sofie, hoe surrealistisch dit allemaal is voor mij zal ik je nooit kunnen duidelijk maken. Zovele zaken die jij als dag dagelijks normaal beschouwd zijn voor mij dingen uit de twillight zone. Nederig en met vol respect buig ik mijn hoofd voor je vaardigheden en kunnen, voor je steun, passie en geloof in wat ik doe. Ik weet wel dat jij dat graag doet allemaal, maar begrijp dat wat voor u ogenschijnlijk heel gemakkelijk is, voor mij heel moeilijk is zoniet onmogelijk. Dank je.

Nu de dag van de tentoonstelling. Met een aantal vrienden/leerlingen trokken we op avontuur. Wat kan ik meer zeggen dan het was een prachtige tentoonstelling, prachtige mensen, prachtige momenten. Hugo, dank je voor alles zondermeer. De kans die ik kreeg was uniek in mijn leven. Het begrip van uw kant, en het werk errond, dank je. Het doet me steeds goed te zien dat het erfgoed van de punk nog steeds aanwezig is bij enkelingen. Het voelt aan als thuis. Zonder daar dieper op in te gaan. Het bezorgt me steeds een glimlach en een heel warm gevoel. Hugo, je zet je in voor vele mensen die een droom hebben en je geeft ze de kans, het platform, deze droom te kunnen omzetten in realiteit. Als ik zoiets zie, als koude oorlog kind is mijn eerste gedachte dan, er is menselijke hoop, ondanks alles, duikt toch steeds weer die menselijk pracht op. Hoelang ik deel van dit alles zal zijn weet ik niet. Wat ik wel weet is dat het voor mij een grote eer is om deel te zijn van dit alles.

Terwijl ik daar was sprak ik met enkele van de kunstenaars die ook tentoonstelden samen met mij. Zo’n vriendelijke zachtaardige mensen. Het was me een eer en genoegen ze te leren kennen. Hun werken inspireerden me op vele manieren, hun zijn als mens ook.

Dus om een lang verhaal kort te maken. Ik ben dankbaar dat ik dit nog mocht meemaken in mijn leven. Ik ben niet alleen een krijgskunstenaar, maar nu ook kunstenaar. Whats in a name he. Wel voor mij, weerspiegelen ze en deel van  wie ik ben in mijn hart als ik vrede heb. In deze woelige tijden, vind ik steeds meer innerlijke rust en vrede. En zodoende ontstaat er de ruimte om te kunnen creëren.  

Ben ik nu een kunstenaar? Nee. Ik ben een mens, kunstenaar is en deeltje van me, een deeltje dat als het leven het toelaat zich kan uiten in alle eerlijkheid. De mens is de bron, kunstenaar een mogelijke uiting. Ik ben gezegend dit te kunnen leven en meemaken.

Wat de toekomst brengt weet ik niet anders was ik stinkend rijk om te beginnen. Maar ik weet wel dat ik doorzet en zoek naar mezelf eerlijk expressief te ontplooien en wat eruit voort komt te delen met de medemensen. Ooit leerde ik dat het doel het doel is , maar wat belangrijk is , is de weg die we afleggen, hoe we die afleggen, en hoe bewust we er ons van zijn van onze weg. Dat probeer ik, geen doel voorhouden maar de weg bewandelen.

En ten laatste dit nog.

Dank aan allen.

 

                                                      MD